De Tekstzetter - copy - content - translations





Privilege (gekleurd)

Categorie : kinderen, sport 26 jan 2015

Een waar privilege is het, om de ouders te zijn van de enige echte Rozanne. Ondertussen heeft dat meisje immers haar stem en het gebruik ervan ontdekt. Met een warm en voor een baby best diep timbre waagt ze zich aan alles, van klaagzangen tot gilletjes van plezier. Of ze zingt als Julee Cruise mee met de soundtrack van Twin Peaks terwijl ze aandachtig de armbewegingen volgt van haar ouders, die maar wat doen. Want echt dansen, neen, dat mag je het niet noemen.

Ze slaapt al weken nachten door. Deze morgen zit ik alweer fris als een hoentje aan dit klavier, enkel en alleen bij de gratie van dat dochtertje. Het eerste dat ze ’s ochtends na het openen van haar blauwe ogen doet, is lachen. Men neme haar mee naar platenbeurzen en ze hangt vanuit de draagzak wat te rond te kijken en valt in slaap, geduldig wachtend op haar volgende tiet, niet protesterend als het een beetje langer duurt omdat papa nog een bak heeft zien staan waar hij wil doorgaan. Of ze gaat mee op babybezoek bij haar pasgeboren vriendje Casper, geeft geen kik, maar ziet er plots kolossaal uit. Ze is dan eventjes geen baby’tje meer. En lacht naar vreemden, vertelt daar iets bij, een franse ‘r’ rollend.

Een waar privilege is het ook om tot de blanke meerderheid van de westerse wereld te behoren. Slechts aan hen is het toegestaan om verontwaardigd te zijn over een domme tekening. Wel een groot geluk dat Steven Defour de boodschap had begrepen – dat heeft waarschijnlijk met het niveau van zender en ontvanger te maken – en rood heeft gepakt.