De Tekstzetter - copy - content - translations





“I love you all” vs. “ta-ta”

Categorie : kinderen, sport 30 mei 2015

Baby Rozie is een rappe. Zonder te zeer in detail te treden en in de val te trappen van de mijn-kind-schoon-kind-ouder: ze doet al sinds het begin dingen die baby’s gemiddeld pas twee maanden later doen. In zeven maanden tijd is ons boontje dan ook geëvolueerd van een nutte- en doelloos pakje vlees in een intelligent en humoristisch wezentje – een ménsje – dat zichzelf van tuut voorziet, zwaait en lacht naar onbekenden, op haar beentjes staat en brabbelt, met een duidelijke voorkeur voor Teletubbies, foto’s van Baby Rozie met mama en/of papa, draaiende vinylplaten en het lichtje van de frigo. Dan gaan haar helblauwe ogen wijd open en spartelt ze, allerhande klanken uitstotend, als een vis op het droge. Flinke meid!

Ook lust ze wel snot. Meestal komt daardoor de liefhebbende ouder, die graag heeft dat haar gezichtje er tenminste proper uitziét, te laat met de zakdoek en is het slijmpje aan de neusvleugel al smekkend terug verdwenen, parallel langs de weg waar het zonet vandaan kwam. (Wat me onlangs even deed stilstaan bij de vraag: misschien is je eigen snot opeten wel gezond, en hebben we dat bij het opgroeien, contra-instinctief, gewoon afgeleerd? Het volstaat echter om een volwassene ergens op een perron tijdens een onbewaakt moment gade te slaan om te beseffen: ja, dan toch niet helemaal.)

En ja, het zijn meestal diegene die met veel bombarie verkondigen dat ze ergens niet in trappen die er wel intrappen. Net zoals de kaarter die zijn hand op tafel legt en naar de plee vertrekt met de woorden “niet in mijn kaarten kijken” voor mij altijd verdachte nummer één is bij gezeur. Mijn kind is dus wel degelijk het schoonste en het slimste. Dat betekent ook: niet dat van jou. In dat opzicht dient men volgende scene met een gezonde dosis scepsis te benaderen: Daarnet nog, toen mama Baby Rozie uit haar bedje haalde, zwaaide ze nogmaals met haar handje en zei ontegensprekelijk: “ta-ta”, voor trotse jonge ouders zo ongeveer het equivalent van wat “I have a dream” betekende voor de burgerrechtenbeweging.

Of met een recenter antoniem voorbeeld: de betekenis van “I love you all” voor de wereldvoetbalbond. Een omgekeerde analogie die zo gelaagd is dat je er een blaasontsteking van krijgt; een vervelend, branderig gevoel dat maar niet wil weggaan.