De Tekstzetter - copy - content - translations





Mollenjagen

Categorie : cultuur 23 feb 2016

Takes one to know one, zegt de volksmond over de plas. En het mag dan al een tiental jaar geleden zijn dat ik tijdens een onvergetelijk scoutsweekend de mol heb gespeeld, van sommige streken verleert men de kennis niet. Met die bril op wist ik bij het begin van aflevering 2 (Komt Ruth terug of niet?) meteen: die daar is de mol! Om dan terug naar aflevering 1 te gaan en er enkel bevestiging te zien van een vermoeden was een welgekomen gevoel na de slapeloze nachten van “vreet je kas maar op, armchair detective, want wie Teresa Halbach heeft vermoord, neen dat kom je aan het eind van deze serie niet te weten.”

Zodus – met het risico om volledig op m’n bek te gaan, want eens je meent van iets te zien, dan zie je niets anders meer – denk ik dat Gilles de mol is, omdat:

In aflevering 1:

Bij het begin van de opdracht op de zoutvlakte meten beide groepen de schaal af waarmee ze hun vijf kilometer zullen afleggen. De groep van Gilles zal uiteindelijk de strook plakband nemen en de andere groep het touw dat half zo lang is. Daarbij stelt zich meteen de vraag: waarom heeft de andere groep de plakband niét genomen? Want zoals Gilles zelf zegt, daarbij enkel in het gezelschap van Marc die hem niet eens aankijkt: “Die plakband is exact tweemaal het touw.” Heeft die andere groep tijdens het beginnen afmeten dan niet gezien dat de plakband exact tweemaal het touw is? Dat lijkt me straf. Bovendien somt de presentator bij het begin van de opdracht de ter beschikking gestelde schalen op (waterpistool, band, touw, etc.), maar vernoemt niet de plakband. De schaal waarmee gemeten wordt saboteren is met voorsprong de meest efficiënte manier om de opdracht te doen mislukken. Dus is die plakband wel tweemaal het touw? Hmmm… Als kers op de taart slaagt Gilles er later niet in om te huilen. Nochtans volstaan 30 seconden niet met de ogen knipperen (zelf geprobeerd, poepsimpel). De enige twee mogelijke redenen voor het mislukken van deze proef zijn omdat je niet wil dat het lukt, of omdat je niet weet hoe. Achteraf blijkt dat Gilles wel degelijk wist hoe te huilen, maar dat “het licht te straf is door de witte zoutvlakte”. I call bullshit.

Tijdens het lama-lasso-en is de best mogelijke sabotage een bankroetlama (prachtwoord) vangen. Eén van die twee lama’s is een witte lama. En wie vangt er een witte lama nog voor de groep heeft beslist om toch voor de jackpot van de andere witte lama te gaan? Gilles! Het mag dan misschien niet rechtstreeks in beeld gebracht zijn (wat op zich al verdacht is), maar tijdens het optellen van de gewonnen bedragen blijkt wel degelijk dat Gilles een bruine én een witte gevangen heeft. Bovendien staat Gilles’ gezicht op onweer wanneer blijkt dat zijn beide lama’s elk 250 euro opbrengen. Verder viel het op dat Gilles heel erg zijn best doet om iedereen te laten weten dat Bruno een lama zonder koker gevangen heeft. Anderen verdacht maken is een kwalijke, moeilijk te vermijden reflex voor een mol. Een gewone deelnemer probeert immers liever om zélf verdacht te lijken.

De opdracht onder de brug kon moeilijk worden gesaboteerd behalve door persoonlijk weigeren. Dat gebeurt dan ook niet. De enige die twijfelt is Stijn. Door iedereen behalve Gilles aangemoedigd vanuit de boot, laat Stijn zich uiteindelijk toch vallen. Opdracht geslaagd. Verder viel op dat het Gilles was die als eerste de ‘set up’ (namelijk dat iedereen hing naar graad van verdenking) door had, aangezien hij het al van tevoren wist en waarschijnlijk opgelucht was dat hij ‘redelijk goed hangt’.

Uit de extra’s (clipjes van rond de 1-2 minuten op de website van Vier) viel me ook het volgende op: Gilles blijft samen met Thibaud het langst wakker. Dat verwondert me niet. Als mol is het namelijk heel erg moeilijk om te gaan slapen, zeker de eerste avond. Niet alleen door de algemene spanning, maar ook omdat je als mol de controle niet wil verliezen en heel moeilijk kan verdragen dat er dingen gebeuren waar je geen weet van hebt. Bovendien probeert Gilles in het fragment Ruth te beschuldigen, of toch tenminste om Thibaud ervan te overtuigen dat de mol in zijn eigen groep zat (en dus niet in die van Gilles). Hij gaat daarin zodanig ver dat ik denk dat na het nachtelijke gesprek Thibaud zeker weet wie de mol is. ’s Anderdaags is hij er, na zijn hangend flauwvallen, rotsvast van overtuigd. Ik geloof hem, dus schrijf Thibaud op voor de finale.

In aflevering 2:

Door de gebeurtenissen tijdens de Ruth-in-autoproef voor het eerst beginnen te geloven dat Gilles de mol is. Om de simpele reden dat de mol in deze opdracht geholpen werd door de productie. Mol ben je immers samen met een organisatie die jou niet alleen van voorkennis voorziet, maar af en toe een middeltje aanreikt om een opdracht te doen mislukken. Dit was hier volgens mij het geval met de vraag van Issabel, waarop slechts twee mogelijke antwoorden konden voorzien worden (tenzij Issabel het juiste antwoord wél wist, die vennootschapsvorm waar niemand ooit van gehoord heeft): NV of BVBA, waarbij BVBA de juiste nummerplaat elimineert. Wanneer Gilles zijn vraag naar de elektronicabedrijf met Nokia beantwoordt, verandert het antwoord logischerwijs naar BVBA. En zeg nu zelf: elektronicabedrijf = Nokia?? Wat met Samsung of Sony? Als je dan toch gokt, denk er dan eerst over na of smijt het in de groep. Neen, Gilles blaast van “ik weet het niet” en zegt dan vrij vlug en very conveniently iets dat begint met ‘n’. Ge-te-le-fo-neerd! (In deze opdracht ligt voor mij ook het bewijs dat Bruno, nogal populair als mol, het niet is. Op zijn ja/nee-vraag had hij immers makkelijk Nee kunnen antwoorden, en net hetzelfde bekomen als wat Gilles deed met Nokia. Daarnaast vraagt Ruth vanuit de auto expliciet naar Bruno. Omdat ze tijdens de eliminatie op Bruno heeft gestemd, is ze van hem zeker dat hij de mol niet is.)

De opdracht op de bananenboot brengt niet veel aan het licht, al is er volgens mij één opvallend beeld waarbij de linkse boot kapseist waarna Gilles, die op de rechtse boot zit, zonder aanwijsbare reden, en als enige van zijn boot, op een nogal knullige manier het water inspringt. Ook opvallend is dat Bruno, die als laatste overstapt bij de geslaagde poging, net niet struikelt. Aangezien Gilles achteraan zit (de ideale positie voor een mol) moest hij Bruno helpen, maar het lijkt eerder alsof hij het tegenovergestelde doet. Heeft Gilles Bruno proberen pootje te lappen?

Tijdens de proef met de bedevaarders doet Gilles de ganse weg naar boven heel hard zijn best om te ‘pronken’ met zijn goeie geheugen. (Het kan perfect zijn dat hij hier vooraf op geoefend heeft.) Het is immers van vitaal belang dat de rest van de groep hem straks de kapel laat binnengaan. Daarmee leidt hij de aandacht af, onder andere door te overcompliceren. Zo staat hij er op dat iedereen onthoudt wat de zitplaatsen van de apostelen zijn. Ook het Spaanse Weesgegroet wordt erin gedramd. Maar voor de 14 staties van de kruistocht heeft Gilles toch minder aandacht – hij maakt er op een bepaald moment zelfs flauwe grapjes over. Achteraf zal Gilles beweren dat het Cathy’s taak was om de staties te onthouden. Goed geregelde taakverdeling, wetende dat het de staties zijn die uiteindelijk bepalen of de opdracht geslaagd is of niet. Bovendien maakt hij van het onderling wantrouwen tussen Bruno en Cathy gebruik om het raadsel zelf op te mogen lossen. En van die veertien heeft hij er natuurlijk maar twee onderling verwisseld, de meest nipte manier om te mislukken. (Ondertussen heeft Bruno het ook door denk ik.)

In aflevering 3:

Bij de paintballproef zet Gilles de eerste schakelaar af. Dat is in zekere zin de beste schakelaar voor de mol om af te zetten, omdat die het minste impact heeft. (Thibaud de tweede, Stijn de derde en de vierde). Gilles heeft ook kans om de vierde schakelaar uit te zetten, maar wanneer hij op een halve meter afstand is, gaat het alarm af. In plaats van snel naar de schakelaar te lopen (BANZAI!) in een poging om die uit te zetten (tijd bijna op, nog andere spelers in het spel), loopt hij in tegenovergestelde richting weg en “voelt iets aan zijn been” waardoor hij uit het spel moet. Later blijkt dat hij geen verf aan zijn broek had. Met opzet? Heeft hij het zich ingebeeld omdat hij het zo graag wilde? Of is het bolletje écht niet ontploft? (Dat zou brute pech zijn.)

In het slachthuis met de kettingen valt het op hoe opportunistisch Gilles zich gedraagt binnen de groep. Telkens als er gestemd moet worden, sluit hij zich als eerste aan bij de net behaalde meerderheid. Om toch maar niet op te vallen, niemand voor het hoofd te stoten. Het is ook Gilles die als eerste voorstelt dat de groep hem als laatste naar de sleutel laat gaan zodat hij de vrijstelling kan nemen en de groep het geld verliest. Achteraf zegt Gilles daarover voor de camera het volgende: “Ik denk dat de mol niet voor de vrijstelling had gekozen. Ik vind dit een perfecte opdracht om als mol niet verdacht te worden.” Ik vind het tegenovergestelde waar, eigenlijk. Maar hij als mol heeft dus het omgekeerde gedaan van wat hij zelf van een mol zou verwachten. Zoiets logisch om te doen als mol, nietwaar? Maar goed, terug naar de opdracht zelf: Hanne puts her foot down en daar is geen mol tegen opgewassen. Het enige wat Gilles rest is het sleuteltje te gebruiken om de boeien los te maken en met heel veel drama en het uitvergroten van zijn opoffering voor de groep, naar het hotel te gaan. (Tot grote verbazing van Bruno, die op de vraag van de presentator wie als laatste zal overblijven en de vrijstelling zal pakken, Gilles had geantwoord. Ik denk dat die laatste overblijver én de mol volgens sommigen één en dezelfde persoon kunnen zijn. Vanaf dit moment zal Bruno altijd naar Gilles kijken met gekruiste armen, een vragende onderzoekende blik soms zelfs vergezeld van een ironisch lachje.)

De laatste alarmbel in deze aflevering zit voor mij opnieuw bij de extra’s: een scène die is gedraaid nadat Gilles als eerste naar het thuisfront heeft mogen bellen. Eens terug aan de tafel (met vooral Bruno, Stijn en Thibaud in beeld) stort Gilles helemaal in en begint te wenen. Geen van de mannen heeft de neiging om hem te troosten, of vertoont enige vorm van sympathie. Van Stijn en Thibaud zou je nog kunnen zeggen dat het niet de meest gevoelige mensen lijken, maar van Bruno… “Je moet het maar weten, vuile mol,” dacht ‘ie! Mijn kortstondig leven als mol duurde maar drie dagen, maar ik kan je verzekeren, toen op zondag het spel gedaan was en de mol bekend gemaakt, stond ik te trillen op m’n benen. Onderschat dus de impact van zo’n dubbelrol niet. Gilles is al een week onderweg en heeft zonet staalhard moeten liegen tegen zijn mama…

In aflevering 4:

Begint met de muziekproef. Gilles belandt in de groep die de partituren moet zoeken, de meest praktische plaats om te saboteren (en moet daar niets voor doen). Bij het raden van de liedjes probeert hij af en toe om Cathy en Hanne op een verkeerd spoor te brengen. Ook een kaart kopen lijkt enkel op het eerste zicht een goed idee. Het is immers de kaart die ervoor zorgt dat ze aan hun rondje ‘mogelijke monumenten opsommen’ beginnen die hen uiteindelijk een eerste keer naar het kerkhof leidt. Ook het idee ‘om eens rond het kerkhof te lopen’ wanneer de tijd bijna op is… Redelijk mols allemaal.

Wat eerder gold voor de proef met de ketting in verband met de verhouding mol/vrijstelling, geldt ook voor de paardenkoers. Alleen is het kiezen voor de vrijstelling deze keer niet sowieso verbonden met de vrijstelling ook daadwerkelijk krijgen. Bovendien was het redelijk voorspelbaar dat iedereen vrij snel zijn stoel zou omdraaien en het geld laten vallen. Gilles beslist om deze keer de vrijstelling niet na te jagen. (Gedraagt hij zich nu in zijn ogen wel als mol?) Uiteindelijk ‘slaagt’ de mol ook maar als de persoon met de vrijstelling er bovendien ook in slaagt om er over te liegen. Dat is wel heel veel intrige voor één persoon om te dragen. Eerlijk: moest ik als mol één proef uit mogen kiezen om het spel gewoon zijn beloop te laten, dan was het wel deze. Tijdens het gesprek tenslotte is het voor de mol zaak om het geheim bewaard te houden (aangezien het waarschijnlijk is dat de mol niet op de hoogte is van wie de vrijstelling heeft gewonnen, kan hij enkel ‘manipuleren’ door niets te doen – hij weet niet wie vals te beschuldigen, dus beschuldigt hij niemand, maakt het niemand lastig om te liegen). Ook draait het uiteindelijk maar om 500 euro. Gilles doet niets.

Tot nader order is Gilles de mol. Die drang om anderen te beschuldigen, het benadrukken van de eigen inzet en opoffering, het lang opblijven, de voorzichtigheid in groepsdiscussies, dat ‘truukje’ met de productie,…

 

Or is it just me?