De Tekstzetter - copy - content - translations





Mollenjagen 2

Categorie : cultuur 17 mrt 2016

And then there were three to tango: een mol, een niet-mol en een maybe-mol. Ik heb het natuurlijk over respectievelijk Gilles, Hanne en Cathy. 

Even een snelle recap van m’n redenen tot en met aflevering 4. Gilles is mijn mol vooral omdat:

Hij met z’n Nokia-antwoord volgens een vooraf ineengezet scenario rechtstreeks Ruth probeert te elimineren.

Het feit dat hij na ‘tien minuutjes studeren’ het weesgegroet in ’t Spaans vanbuiten kent en de apostelen kan opsommen nog voor hij het bord bekeken heeft. (Gilles’ uitleg: hulpmiddel want als kind stotterde ik.)

De mental breakdown na het telefoontje met de mama.

Zijn obsessie met vrijstellingen, en nogal vreemde bijhorende redenering over hoe een mol daarmee om moet gaan.

= Vier ‘rariteiten’ die los van camerawerk, redactie en montage staan en waarvan ik dacht: hier klopt iets niet.

***

Vanaf aflevering 5 begint het spel stilaan te veranderen. Voor de mol wordt het naarmate het aantal spelers slinkt steeds moeilijker om onopvallend te saboteren, terwijl de overblijvers met de finale in zicht af en toe wel eens mol durven spelen om zo hun eigen kansen om door te stoten te vergroten (eens er 25.000 euro in de pot zit, maakt het dan nog zoveel uit dat er 2000 bijkomt?). Time to turn down a notch,  als mol? Ik had dan ook graag zoals de vorige keer een opsomming gemaakt met aanwijzingen, maar dat lukt helaas en logischerwijs een stuk minder. Hij doet eigenlijk niet zo veel verkeerd, de Gilles. Wie wel veel verkeerd doet is Cathy. Enorm veel, zelfs (die opdracht in de metro. “Komaan mens, er zitten maar twee pendelaars!!! En net daarvoor de proef met de koptelefoons dan, eerst lachen en daarna bijna blèten!!!”). Toegegeven, bij elke eliminatie zat ik te hopen dat, please, Cathy eruit vloog. Helaas. Daarmee heeft de enige andere kandidaat die ik enigszins nog als mol verdacht de finale gehaald. Bummer.

Maar goed, Gilles dus:

Blijft toch wel geobsedeerd door vrijstellingen: er is de vrijstelling die hij wint dankzij mama tangram (ten koste van 4000 euro voor de groep), er is de overdreven reactie op de bonusvraag die Hanne tov de andere kandidaten kon krijgen in de proef met de muntjes (kost: 3000 euro), en ten slotte is er de proef met de pijl en boog waarbij Gilles als eerste het raadsel kraakt met het wegnemen van de pijlen (altijd een veelvoud van vier behouden). Ho, wacht even. Dus een brand manager lost dit wiskundig raadsel in een tiental seconden op terwijl de ingenieur ‘m pas doorheeft wanneer er nog maar een stuk of tien pijlen overblijven? Vreemd. Je zou kunnen zeggen: ja maar, er hangt geen geld aan vast, dus eigenlijk hoeft de mol niet voor deze vrijstelling te spelen. Daar staat tegenover dat aan de vrijstelling ook de vernietiging van de molboekjes vasthangt. En dat wil een mol natuurlijk wel graag.

Veruit de meest intrigerende opdracht van de laatste afleveringen is de monoloog tegen de mol. Tijdens deze opdracht valt op dat  de posities waarin de deelnemers tijdens de beurten komen te staan op een vreemde manier veranderen. Bear with me. Volgens de montage is de volgorde van de beurten: Hanne, Bruno, Gilles, Stijn met als laatste Cathy. Als dat waar is dan zou Bruno na zijn beurt in de plaats gaan staan van Stijn die op de plaats gaat staan van Cathy die op de plaats gaat staan van Hanne die de koptelefoon heeft gekregen van Gilles aan wiens beurt het is. Dat kan, maar lijkt me toch een héél omslachtige manier. Bovendien gebeurt voor Cathy’s zogezegde beurt (de laatste) iets gelijkaardigs en gaat Stijn, die net geweest is, op de plaats staan van Bruno die op de plaats gaat staan van Gilles die op de plaats gaat staan van Hanne die de vrijgekomen koptelefoon aanneemt van Cathy die vertrekt. Nonsens natuurlijk. Als je de volgorde ‘herstelt’ naar Hanne, Bruno, Cathy, Gilles met als laatste Stijn, dan schuift iedereen onder het wisselen eigenlijk gewoon één plaats op naar rechts, met de meest rechtse persoon die verdwijnt en links de nieuwkomer die inschuift. Schematisch ziet dat er als volgt uit:

H: S G C B

B: H S G C

C: B H S G

G: C B H S

S: G C B H

Zoals je ziet vormt zich zo een logisch doorschuifsysteem (let vooral op Hanne’s positie die zich mooi van linksboven naar rechtsonder verlegt). Waarom werd er in de montagekamer beslist om de volgorde van de kandidaten te veranderen? Meer bepaald: waarom werd er beslist om Cathy, die normaal als derde aan de beurt kwam, als laatste aan het woord te laten?  Is het om Gilles’ weinig opwindende vragenronde – hij spreekt tegen zichzelf! – in het midden te steken zodat er geen dip zit in de spanningsboog? Your guess is a good as mine. Los daarvan dit: Tijdens Hanne’s beurt valt vooral Cathy’s perfect getimede lach op. Wat minder in het oog springt is echter hoe Gilles telkens in de spiegel de persoon aankijkt die door Hanne wordt aangesproken; en wanneer ze als laatste hem aanspreekt, kijkt hij zichzelf aan. Uit de vraagstelling van Cathy blijkt dan weer dat ze meer dan eender wie Gilles als mol verdenkt. Ze spreekt hem aan als mol en overloopt daarna de namen van de andere kandidaten zonder ze ook maar enigszins ‘op de rooster te leggen’ (in de hoop dat ze Gilles’ ogen ziet verspringen naar hun spiegelbeeld? Vraag: zou een mol echt doen alsof ze bezig is met enkel één verdachte te testen? Of heeft ze grote vermoedens dat Gilles de mol is en wil ze haar drie minuten gebruiken om het voor eens en voor altijd zeker te zijn door hem te testen en niemand anders?).

Eerlijk, op een bepaald moment zijn er barstjes gekomen in mijn geloof dat Gilles de mol is en niet Cathy. Daarom enkele scènes herbekeken en toch een beetje in een ander licht gezien. De proef in de metro bijvoorbeeld. In de omschrijving van de opdracht zegt de presentator dat er iemand uit de krant moet gezocht worden die op het perron loopt. En er loopt effectief niemand over het perron terwijl Cathy maar blijft in haar foto’s uit haar gazetje scheuren. Als zij net diezelfde opdrachtomschrijving heeft gekregen als de kijker wordt het feit dat ze pas wanneer ze de metro ziet als een soort wanhoopsdaad naar het zittende koppel loopt, plots een stuk aannemelijker. Maar goed.

De echte epiphany volgde nog, tijdens de opdracht met de mollenboekjes. Op een bepaald moment verstopt Hanne een briefje waarop waarschijnlijk informatie staat die ze niet wil delen met Cathy. Waarom? Twee mogelijke redenen. Ten eerste omdat ze de mol is en haar identiteit wil beschermen. Dat kan, maar ik denk het niet. De tweede, en voor mij meer voor de hand liggende reden, is dat ze absoluut met Stijn de finale wil spelen en niet met Cathy. Op het briefje staat dan vitale informatie (genre: Stijn en Hanne zijn niét de mol – herinner je de opdracht met de penalty’s waaruit zo duidelijk bleek dat Stijn niét de mol kon zijn? En uit wiens boekje komt dat papiertje? Juist Issabels, de enige andere persoon die op de hoogte was van dat ‘bedrogje’!) die ervoor kan zorgen dat Cathy de mol vindt. In geen van deze twee scenario’s is Cathy echter zelf de mol. Immers, wat valt er voor een kandidaat te verstoppen voor de mol, dat heeft toch geen enkele zin?

Hence, Gilles is de mol.

Maar een dineetje schoen met pepersaus en frieten zou ik er niet op durven verwedden, neen. Want ik ben nu minder zeker dan drie afleveringen geleden, en is dat geen slecht teken?. Argh!