De Tekstzetter - copy - content - translations





Ni Charlie, ni terroriste

Categorie : bedenking, cultuur 8 jan 2015

Iedereen Charlie! Allemaal samen gezellig verontwaardigd zijn. Wat een veilig gevoel, zo ‘wij’ tegen ‘hen’. Want Moslims hebben een bastion van Westerse cultuur en vrije meningsuiting aangevallen en nu moeten we allemaal kant kiezen en dat blaadje wordt gerund en volgeschreven en getekend (tjah) door blanke Fransen, dus ja. Nous sommes tous Charlie!

Wel, ik ben Charlie niet. Ughcharlie

(Ter verduidelijking: La GPA is surrogaatouderschap, en de personages arm in arm zijn homo’s.)

Noch ben ik terrorist natuurlijk. Ik heb wél een mening. Over alles feitelijk. Die honderden meningen deel ik ook dikwijls, maar niet altijd, op een blog met een aantal lezers dat steeds maar groeit en waar ik eigenlijk best trots op ben. Ik vind van mezelf dat ik goed kan schrijven, een gave heb (ik ben kwart Hollander, vandaar de arrogantie) en bovendien af en toe een originele gedachte. Waarom juist? Dat weet ik eigenlijk niet goed. Narcisme?

Misschien wel omwille van het geloof dat ik met wat ik schrijf soms, ooit eens, een lezer doe glimlachen; geen gefrustreerde op haat gebaseerde glimlach, maar een warme liefdevolle glimlach die misschien een slecht begonnen dag goedmaakt. Hey poet, you’re right. Life is beautiful! (Als er in mijn blogs al sprake is geweest van een haatcampagne, dan was die gericht tegen René Vandereycken, toen hij nog bondscoach van de ontluikende wereldploeg De Rode Duivels was. Sta me toe hierbij één en ander recht te zetten. Ik ben er zeker van dat René een aimabele Limburger is met een peperkoeken hart, een stelling die ik wil verdedigen tot voor mij persoonlijk het tegendeel is bewezen. Pintje René?)

Het antwoord op de vraag waarom ik schrijf, ligt waarschijnlijk ergens in het hier en nu: de actie van het schrijven zelf, het zoeken naar verbanden en naar woorden en zinsconstructies die een bepaalde gedachtegang laten rollen als een sneeuwbal waarop de tekstzetter als een acrobaat staat te trippelen, wijl uitroepend van “ja, gaan, gaan!”. Voor mij is dat: Kicken!

Bovenstaande cartoon is smakeloos, denigrerend, haatdragend. Ik snap er de grap niet van, noch het motief van de auteur. Geen greintje humor, of plezier. Ik kan nochtans even goed (onbedaarlijk) lachen met holebimoppen als met kluchten over joden, Duitsers, negers, melaatsen, kleine mensen en andere mindervaliden (“Rompie heeft geen armen en geen benen, rofl”). Teeuwen for president!

Vandaar, denkoefening: wie vindt bovenstaande tekening eigenlijk wél grappig? Homohaters? Racisten? Extremistische christenen? Een combinatie van dit alles? Charlies? Mensen die mensen haten? Ze mag inderdaad bestaan, deze cartoon. Net zoals ik mag vinden dat ze compleet overbodig is, en aanzet tot haat, of toch tenminste mensen die haten sterkt in het geoorloofd vinden van hun haat; want: “we zijn niet alleen. Ook de cartoonist haat homo’s etc.” Is het zo’n stretch dat een gek, door dergelijke cartoons in zijn fanatische haat gesterkt, een homo doodschopt?

Goeie tekst houdt de mens een spiegel voor en doet nadenken over/twijfelen aan vastgeroeste denkpatronen.

Dus ben ik noch Charlie, noch terrorist.

Ik schrijf deze blog niet omdat ik vind dat die van Charlie Hebdo moesten/mochten worden doodgeschoten, want mensen doodschieten mag niet van de tovenaar Gandalf: “Many that live deserve death. And some that die deserve life. Can you give it to them?” Mag trouwens ook niet van echte goden. (Haha, echte goden!)

Zo vind ik evenmin dat er nu gauw Moslims, die wel of geen terrorist zijn, moeten worden gedood. Iets dat, newsflash, weldra staat te gebeuren in naam van Charlie Hebdo, en dus ook in naam van jullie allen, Charlies. Want die zotten kwamen uit [insert Arab country] en daar wonen nog meer terroristen, dus: Pull up G-12 please!

Ik schrijf deze blog uit liefde voor het mooie, en voor wat grappig is. Voor het fatsoen. Vanuit het geloof in rechtvaardigheid en andere humanistische waarden. Broederlijkheid, Gelijkheid, Vrijheid. Laat ze voor één keer onze grenzen overschrijden. Al het andere hebben we toch al geprobeerd.

In naam van toekomstige dode Moslimkinderen pas ik voor dit Charlie-zijn. En voor hun broertjes, die de volgende tien jaar langzaam maar zeker door verkondigde meningen getikt genoeg, haatdragend genoeg, worden gemaakt om te kiezen voor extremen. Als ze dat niet al zijn, na die bommen op hun kop.

J’accuse.