De Tekstzetter - copy - content - translations





“Blog 201 moet tellen” (het Korejantje bij zichzelf)

Categorie : bedenking 2 okt 2013
Beste lezer,
Iets moet me van het hart. Iets groots dat zorgen baart. Noem het een somber inzicht.

Er is een probleem met de orde van de wereld. Er is een probleem met de krachten die ons stuwen, waardoor onze evolutie als menselijk ras een inherente fout meedraagt. Blog 201 mag tellen, moet tellen, dacht ik bij mezelf.
Lezer: “Evolutie, Korejantje. Waar kom jij nu mee af? Na al die tijd? Ben je niet vlotter be-pend over minder wetenschappelijke zaken als voetbal en de melancholie van een haardroger?”
Korejantje: “Neen! Ja! Meestal wel! Maar nu eens niet! Niet vandaag!” (en wetenschappelijk is een groot woord.)
Want weet je, lezertjelief, in de laatste dertig jaar evolueren hebben we de wereld voor onszelf geopend. Het internet! Informatie galore! Foto’s delen, commentaren, muziek en kattenstreken. Project Free TV! Delen dat we doen, op ons internet!
En verder:
Globalisatie! Grenzen open! Vrije wereldhandel! Alles werd meer, en meer kwam van verder.
Maar lijkt de openbaring die de ontsluiting van de wereld moest worden vandaag niet meer op een steeds groter sociaal slagveld, zowel op plaatsen waar fabrieken sluiten als waar nieuwe worden gebouwd? Naakte ontslagen versus sweatshops. Het spook van de Economische Crisis.
De rijken werden rijker, dat wel. Wacht eens… Wil crisis niet zeggen dat het slecht gaat voor iedereen? Neen jammer. Bijna goed geraden, haha, lachten sommigen zich in het vuistje, velen daarvan nog steeds.
En er ligt een fucking shitloadaan plastic overal, dat ook.
Kinderarbeid, iemand? Zijn we daar nu eigenlijk al vanaf? Meenden we eind jaren ’80 niet met zijn allen: in de volgende dertig jaar moeten we in staat zijn om toch tenminste dàt probleem op te lossen? Leek dat niet evident, in de kleuterklas? Wilden we niet humaner worden? Welvaart voor iedereen? En vrede nog harder proberen? Werd dat niet in toespraken van keurig uitziende heren beloofd? Of heb ik dat toen in mijn kinderlijke naïviteit verkeerd begrepen?
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er nu op meer plekken ter wereld meer kinderen, en mensen tout court, worden uitgebuit dan toen. Ik hoop dat die indruk fout is, maar heb geen dergelijk cijfermateriaal. Wie wel? Wie houdt de statistieken bij van het aantal Chinezen dat een oogje dichtknijpt wanneer het kindjes schoentjes naaien ziet?
(Hoe komt het dat we in de kleuterklas leren om te delen – iedereen gelijk! – om dan later zonder morren in een systeem te passen dat net het tegenovergestelde onderschrijft, als heiligmakend principe, Competitie, de grote G van om ter meest Geld?)
NIEUWE VRAAG: Waarom verdient de ene persoon om een uur zijn job te doen tien, twintig, honderd, keer meer dan een ander, ook al is dat uur voor iedereen in essentie gelijk: een vierentwintigste van een dag en een fractie van een gegeven mensenleven? Waarom verdient een leerkracht – die de aandraaihengel is van de motor van het volk dat vooruit wil, slimmer wordt en daardoor humaner wenst te zijn, en gelijker, verantwoordelijker voor zijn omgeving – slechts wat hij of zij verdient?
Dit is, u raadde het vast wel, lieve lezer, geen vraag naar het precieze functioneren van de markteconomie. Ik ben vooreerst mens, humanist, vriend en minnaar; dan pas het onderdeel van markten.
Want ach ja, is dat geen roeping, leraar? En idealisten vragen niet veel geld; het moment dat ze dat wel doen, houden ze op met idealiseren?
Genereren ze geen welvaart? Echt niet? Geen Bill Gates zonder de persoon die hem leerde lezen? Of is dat een stap te ver?
Waarom kan CEO geen roeping zijn? Of beursgoochelaar? Waarom wordt voor een bepaald aantal beroepen zo een exuberant hoger salaris betaald dan voor andere? Een salaris in ruil voor een deel van een mensenleven in dienst van de maatschappij. Welke meerwaarde aan de samenleving bieden zij dan die haast oneindige rijkdom verdienen?
Of zijn dat zo een verschrikkelijk kutberoepen, bedrijven leiden, bankieren, investeren, voetballen, films maken, dat zij die ze uitoefenen ter compensatie moeten overstelpt worden met goud en diamanten? Stel die vraag eens aan de man die dagelijks vijf kilometer darm uit rundskarkassen snijdt.
Een uur is een uur is een deel van een mensenleven… Haast oneindige rijkdom… Somebody, help! What’s the scope here?
ANTWOORD: Omdat ze jobs creeëren voor andere mensen, en bij uitbreiding welvaart!
Het soort van jobs dat, als je ze trouw gedurende een tiental jaren, vijf dagen op zeven, acht uur per dag uitoefent, de mogelijkheid biedt om na veel sparen één van de BMW’s uit het wagenpark van de baas te kunnen kopen. Is dat welvaart? Twee jobs anders, dan gaat het sparen dubbel zo snel voorbij, net als het leven.
En hoeveel auto’s mag iemand eigenlijk willen voordat het kinderachtig, protserig, obsceen, immoreel wordt?
(Een kleuter die meer speelgoed rond zich verzamelt dan waarmee hij kan spelen, wordt door de juf gewezen op het huilende kind zonder, en past meestal zijn gedrag aan. Weigert de kleuter dat, dan worden bezorgd de ouders aangesproken.)
(Hoe ziet een speelplaats eruit wanneer juffen en meesters een grote groep kleuters na een opdracht voor de klas volbracht systematisch twee, vijf, twintig keer minder belonen dan een select groepje andere?)
Mij lijken ‘de mensen van het Grote Geld’, die HAHA! trouwens ook ALLE! macht in handen hebben, vooral bezig met angstvallig een systeem in stand te houden dat hen irrationeel veel toekent voor de rol die ze in de maatschappij vervullen. But that’s just me.
Ingewijden verdienen miljoenen met berekend gokken op iets waar 99% van de wereld geen enkele kennis van heeft. Banken, de mensen die ze leidden, lichten haast ongestraft honderdduizenden
mensen op tot in hun blootje en de hongersnood toe! Is dat dan de jammere maar onvermijdelijke collateral van een vooruitgang die vooral de mensheid dient, de enige remedie tegen donkere demonen als Economische Crisis en Recessie? (NEWSFLASH FOR YOU: de aarde zal niét vergaan als er de komende vijf jaar geen nieuwe Ipad verschijnt.)
Iedereen heeft iedereen nodig. De topbankier even hard de verpleegster naast zijn ziekbed als omgekeerd, als de ingenieur die bruggen bouwt en de vuilnisman die ’s ochtends de bakken ophaalt. Toch zeker ongeveer even hard. Niet honderdduizend keer harder. Echt niet.
Welvaart creeëren voor iedereen, voor de samenleving, is de zelfverklaarde ‘dienst’ van ‘de grootverdiener’. Waarom hij (mannen zijn grotere verdieners) dan ook automatisch met een ferme buit van de eigen gecreeërde ‘dienst’ mag gaan lopen zonder protest van ‘de rest’, begrijp ik niet goed. Alsof een verpleegster tijdens het uur dat ze betaald wordt om een patiënt te wassen, systematisch veertig minuten zichzelf mag schoonmaken, zoiets? Klopt dat laatste wel? Bestaat hier wel een sluitende vergelijking?
DENKOEFENING: Eigenlijk zou je de verpleegster naar analogie met superrijken als maatschappij moeten kunnen belonen met ‘x aantal jaren perfecte gezondheid’, aangezien ‘gezondheid’ de ‘dienst’ is die de verpleegster allen die deel uitmaken van de samenleving gelijk aanbiedt. De leerkracht wordt dan beloond met oneindige en alleman overstijgende kennis en de rekkenvuller met een onuitputtelijke ijskast vol producten die niemand anders heeft. Of iedereen houdt voor portiers tijdens hun verlof de deuren open. En als ze tijdens hun pauze naar de WC gaan.
Moeten wij die privileges geven, als samenleving? Kunnen we dat? Willen we dat? Vinden we dat rechtvaardig?
En laat net ‘gezondheid’ iets zijn waar geen prijs op staat. Hah! The plot does thicken, somewhere towards the end.
Dus euhm… tiens… dus als de verpleegster… onbetaalbaar… waarom… kapitalist… hmmm?
… euhm… dan… euhm…
Oeijkes. Den dezen hier is efkes niemeer mee. Vergeeft ‘em, lezerken. ‘Ie is verzekerst nog ne kleuter.
(Bovendien verliefd op de juf… Dat hij daardoor allicht een kapitale denkfout heeft gemaakt.)